Enschede is een stad die een bijzondere binding heeft met haar eigen erfgoed. Bijzonder, omdat ze vooral geneigd is haar blik te richten op de toekomst, op het nieuwe en op het (economisch) veelbelovende. Iets zoals (cultureel) erfgoed kan hier soms snel veranderen en verdwijnen. De sloophamer wordt hier nog steeds gretig gehanteerd en eenmaal gesloopt is iets alleen nog bestaand in de herinnering, soms leidend tot weemoed achteraf.

De stad Enschede heeft met een kunstacademie een conservatorium en een groot aantal studenten van universiteit, hbo en mbo een levendig studentenleven, en daarnaast heeft er door de jaren heen eveneens altijd een levendige subcultuur bestaan, die voornamelijk wordt gevormd door de creatievelingen onder jongeren en oudere jongeren.
 Kraken hoort er sinds de jaren 80 een beetje bij, en hoewel het nu steeds verder wordt ingeperkt is er met die erfenis ook een DIY mentaliteit meegekomen. En als je allerhande kunstenaars, ondernemende jonge mensen en creatieve duizendpoten op een hoopje gooit ontstaan er wat ze tegenwoordig noemen ‘broedplaatsen’.

In Enschede zijn de bekendste voorbeelden van dat soort plekken ‘Studio complex’ of ‘de Loods’, het Robson, en het Tankstation cultureel vulpunt. Het is nu 2018 en alles lijkt momenteel overhoop te worden gegooid, er moet worden verhuisd, verbouwd en er is ontzettend veel commotie over onder de mensen die houden van deze plaatsen of er wonen en/of werken.

Het lijkt alsof ook hier “Enschede” ietwat te rigoureus is. Te ver terugsnoeien en de broedplaats kan doodbloeden en dan broedt en bloeit het niet meer. Die broedplaatsen zijn van grote waarde voor de stad, dat is iets waar menigeen het mee eens is, ook de mensen in de gemeenteraad. Maar wát betekent het dan precies, wat houdt het in? Waarom is het belangrijk dat deze plekken er zijn en wie gaan er eigenlijk naartoe?


We kunnen het belang ervan voor de stad omzetten in economische waarde, uiteenzetten hoe het de stad aantrekkelijker maakt zodat bijvoorbeeld jongeren zich er vestigen en niet na hun studie vertrekken. Of het als toeristische trekpleister noemen, het leefbaarder maken van de stad. Maar dat zijn termen. Die we altijd horen. Waarom maakt een plek als het Robson de stad aantrekkelijk? Wie zijn de mensen die het Tankstation runnen? Welke mensen bezoeken het Zuider Festival? Wie maakt de stad?


Welke verhalen zij te vertellen hebben over deze plaatsen, welke rol het speelt of heeft gespeeld in hun leven is wat wij willen weten en in kaart willen brengen. Zodat we nu eens niet alleen maar holle frasen horen over de culturele waarde van de stad, maar directe toegang hebben tot de echte mensen en hun verhalen. Deze verzameling willen wij de schatkamer van Enschede dopen, omdat de stad een schat bergt aan kunstzinnige plaatsen en mensen, die voor veel mensen niet zichtbaar zijn of niet voor iedereen hetzelfde betekenen. Maar waar wel ruimte voor moet worden gegeven om de waarde die het in zich heeft, een waarde die niet altijd economisch kan zijn, maar persoonlijk is en uniek voor de eigenaar, de Stad Enschede.